لوله های تراشه کافدار سوپاشناسه کالا: 134

لوله تراشه کافدار (tracheal tube) وسیله‌ای پزشکی است که از راه بینی یا دهان وارد نای بیمار می شود تا مجراهای تنفسی بیمار را حین بیهوشی باز نگه دارد تا بیمار بتواند از اکسیژن و گازهای بیهوشی استفاده کند. در تراشه کافدار، کاف ها باعث ارتقای عملکرد آن‌ شده و با باد کردن کاف از انسداد راه هوای بیمار جلوگیری و مانع از ورود عفونت یا خون به ریه می شود.

گذاشتن لوله تراشه (ETT) در حفره گلویی بدن، یک روش معمول احیا و بیهوشی عمومی است. عمق لوله گذاری تراشه باید پس از لوله گذاری و در حین جراحی مناسب باشد، زیرا بد شکلی در قرارگیری لوله می تواند منجر به عوارض جدی شود.

قرار دادن خیلی عمیق لوله ممکن است باعث تحریک کارینا شود و لوله گذاری اندوبروانشیال ناشناخته نیز ممکن است منجر به تهویه ریه، هیپوکسمی و آتلکتازی ریه غیر تهویه شود. از طرف دیگر، اگر لوله تراشه خیلی کم عمق قرار گیرد، گرفتگی لوله روی تارهای صوتی ممکن است منجر به آسیب تارهای صوتی شود.

مشخصات تراشه کافدار

با قرار دادن صحیح لوله تراشه باید فاصله کافی (2-5 سانتی متر) بین نوک لوله و انتهای آن و فاصله کافی (1.5-2.5 سانتی متر) بین حاشیه پروگزیمال کاف تا تارهای صوتی رعایت شود. بیشتر لوله ها برای بزرگسالان دارای دو علامت راهنمای درج سیاه در 2 و 4 سانتی متر بالاتر از کاف یا یک علامت در 2-3 سانتی متر بالای کاف هستند.

تراز شدن علائم با تارهای صوتی به قرار گرفتن تراشه کافدار در عمق صحیح کمک می کند. با این حال، این روش به تجسم تارهای صوتی با لارنگوسکوپ متکی است. زبان بزرگ، دندان های برجسته، گردن کوتاه یا خون و ترشحات ممکن است عمل قرارگیری لوله تراشه در گلو را دشوار کند. برای جایگذاری راحت لوله تراشه، از گاید استفاده می شود.

این گاید ها در اندازه های مختلف و متناسب با اندازه های تراشه ها، تولید شده و مورد استفاده قرار می گیرند. ممکن است حلق بیمار دچار عفونت و یا التهاب شده باشد و عمل جایگذاری لوله را دشوار کند. در چنین مواقعی از گاید استفاده می شود که به جایگذاری راحت تر لوله تراشه و وارد کردن آن در گلوی بیمار کمک می کند.

کاربردهای تراشه کافدار

دلایل زیادی برای قرار دادن لوله تراشه در نای بیمار وجود دارد، از جمله میتوان جراحی با بیهوشی عمومی، تروما یا بیماری جدی را نام برد. هنگامی که بیمار قادر به نفس کشیدن به تنهایی نباشد، هنگامی که لازم است فردی را که بسیار بیمار است، آرام بخش و استراحت دهند یا از راه هوایی محافظت کنند از لوله تراشه استفاده می کنند.

این لوله، راه هوایی را حفظ می کند تا هوا به داخل ریه ها وارد و خارج شود. لوله های تراشه کافدار در اندازه های مختلفی از 2.0 میلی متر تا 9 میلی متر قطر وجود دارد. به طور کلی، یک لوله با قطر 7.0 تا 7.5 میلی متر اغلب برای خانم ها و یک لوله با قطر 8.0 تا 9.0 میلی متر برای آقایان استفاده می شود.

نوزادان تازه متولد شده اغلب به یک لوله 3.0 میلی متر تا 3.5 میلی متر نیاز دارند و لوله 2.5 تا 3.0 میلی متر برای نوزادان نارس کاربرد دارد. در مواقع اورژانسی، پزشکان معمولاً اندازه مناسب را حدس می زنند، در حالی که در اتاق عمل اغلب اندازه بر اساس سن و وزن بدن بیمار انتخاب می شود.

روش قرار دادن لوله تراشه کافدار

روش قرار دادن لوله تراشه بسته به هوشیاری یا عدم هوشیاری فرد متفاوت خواهد بود. وقتی بیمار بیهوش است، اغلب لوله تراشه قرار داده می شود. اگر بیمار هوشیار باشد، از داروها برای کاهش اضطراب هنگام قرار دادن لوله و تا زمان برداشتن آن استفاده می شود. ابتدا بیمار به مدت 2 ساعت با اکسیژن 100 درصد اکسیژن دار می شود تا به لوله گذار زمان بیشتری برای لوله گذاری بدهد.

ممکن است از یک راه هوایی دهانی برای حفظ زبان و کاهش احتمال گاز گرفتن لوله ET توسط بیمار استفاده شود. در حین جراحی، متخصص بیهوشی می خواهد قبل از قرار دادن لوله اطمینان حاصل کند که بیمار کاملاً بیهوش شده است تا احتمال استفراغ هنگام قرار دادن و عوارض بعدی کاهش یابد.

در بیمارانی که بیدار هستند ممکن است از داروی ضد تهوع برای کاهش رفلکس استفاده شود و از بیهوشی برای بی حسی گلو استفاده شود. در بعضی موارد، ممکن است لازم باشد قبل از لوله گذاری، لوله بینی و معده قرار داده شود به ویژه اگر خون یا استفراغ در دهان بیمار وجود داشته باشد.

ویژگی های لوله تراشه کافدار

• جهت جلوگیری از انسداد نای
• کمک به تنفس بیمار اورژانسی
• قابلیت کارگذاری راحت در سنین مختلف
• موجود در سایزبندی های گوناگون
• استریل و دارای بسته بندی مناسب
• مبتنی بر حجم بالاو فشار کم در انتهای دیستال
• وجود کاف برای جلوگیری از ورود مخاط به شش بیمار

امیداوریم با ارائه محصولات با کیفیت و قیمت مناسب، رضایتمندی شما را برای خریدهای بعدی نیز جلب نماییم.

 آرام طب سبز گیل